Welkom in mijn “oude” hoofd! Een inkijkje in mijn oude gedachten en in mijn donkere depressie

 In Uncategorized

>> Deze blog heb ik geschreven, om jou te inspireren.  De reden dat ik nu als gediplomeerd vitaliteitscoach andere mensen help. Om goed te luisteren naar wat je lichaam je verteld. Om meer te gaan vertrouwen op jezelf, omdat je goed genoeg bent. Er bestaat niet zoiets als het perfecte leven. Het échte leven bestaat wel, daarin is het belangrijk dat je weet hoe je met alles omgaat wat op je bordje komt of anders gezegd in je leven voorbij komt.

Ik was gewoon een beetje moe hield ik mezelf voor en dit vertelde ik in het begin nog tegen mensen…Je kunt mentaal zo sterk zijn, dat je signalen wegstopt. Als ik er niet aan dacht, dan was het er niet toch. “Niet klagen, maar dragen” of “Hup schouders eronder en weer door.” Zo was mij altijd geleerd. Ik wilde natuurlijk ook geen mietje zijn, loser..”Opgeven was geen optie.”

Waarom wilde mijn lichaam mij dan toch wat anders vertellen…

Staand naar buiten starend in de keuken en daar ging ik en zakte letterlijk door mijn knieën en kon alleen nog maar huilen. Woorden die enigszins te verstaan waren kwamen niet meer uit mijn mond, toen een vriendin me vroeg “wat is er. Alleen nog maar huilen, zittend op de grond en de tranen rolde over mijn wangen.

“Zou iemand mij missen, als ik er niet meer zou zijn,” heel soms kwam die gedachte weleens op. Snel weer wegdrukken, voelde mij veel te verantwoordelijk en wilde het niet om mijn geweten hebben..

“Gedumpt” na 11 jaar, inmiddels op dushi Korsou wonend en plots dus in het vliegtuig terug naar NL. 1 week nadat mijn relatie strandde, want na 3 dagen was het wel de hoogste tijd om een ticket te boeken werd mij verteld #overleefstandhallo

De laatste dag…daar ging ik dan met 1 trolley. Mijn mantra die ik mezelf vooraf het instappen in het vliegtuig vertelde… “Iloon niet denken aan wat er gebeurd is. Je doet net alsof je even naar NL gaat, met vakantie…want anders was ik bang dat ik het hele vliegtuig bij elkaar zou gillen” en dat mocht niet van mezelf. Ik ontkende dat dit gebeurde en ik heb dit ook thuis nog enkele weken volgehouden. Tegenover vrienden in NL en ook in Curaçao. Ik ging weer weg, terug naar mijn geliefde eiland.  Het eiland waar ik me thuis voelde.

Daarna nog lang de hoop gehad, hij komt wel terug. Hij weet dan vast wat íe mist. Het kan toch niet waar zijn, dat het over is. Maar nee.. ik bleef alleen. Elke ochtend schrok ik wakker, in paniek. Ik at bijna niet en viel af. Eten kon ik bijna niet, alleen maar apathisch voor me uitstaren. Ik kreeg een blender van mijn vader, zodat ik toch mijn gezonde voeding binnenkreeg. Ik deed letterlijk een hele dag met een grote smoothieglas. Tegen heug en meug dronk ik het op. Niet voor mezelf, maar voor de ander. De ander die zich zorgen om mij maakte. Mij kon het op dat moment allemaal niks meer schelen. Ik was niks waard voor mijn gevoel, voor wie deed ik het nog want na 11 jaar stond ik er dus opeens alleen voor. Hoe moest ik dit doen? Ik had nog nooit alleen gewoond. Had niks, geen eigen huis, geen baan, geen groot vermogen. Ik was mijn eigen identiteit kwijt.. Die bestond 11 jaar uit L. en mij.. Wie ben ik dan zonder hem? Zo verweven met elkaar.

Dat ik er slecht uitzag.. wist ik niet want ik zat in een “roes.” Totdat ik besloot dat het maar klaar moest zijn, met dat gejank. Ik moest door. Dus emoties weg en door!

De jaren daarna die volgde..weglopend voor mijn gevoel. Teleurgesteld in mezelf, teleurgesteld in anderen. Het leven dat teleurstellend was. Wat moest het niet altijd happy zijn, vol regenbogen, zoals bij alle anderen. Ik wilde ook gelukkig zijn. En niet klein geluk, nee groot geluk. Ik wilde hier helemaal niet zijn, niet in NL waar alles uit haast bestond. Maar Curaçao, mijn eiland

Ik was een nietsnut, ik had gefaald, ik had geen droombaan, geen vent, ik had geen flinke spaarrekening. Nee, ik had een lege bankrekening, tig verhuizingen achter de rug en steeds een huis vol spullen gekocht door mijn ex toen het uitging en ik zonder enige meubilair weer terug in NL aankwam, van gratis afhalen of “gedumpt” door anderen in mijn huis (met goede bedoelingen, maar zo voelde het) en op een gegeven moment, een lege tank benzine plus een lege bankrekening. En nu? Dan moest je wel een stumpert zijn, want succes is een keuze, willen is kunnen. En als je iets wil, dan kocht je het volgen mensen. En ik dacht dan… maar hoe dan want ik heb geen geld. En nee, dat snapte mensen niet. Ga je niet op vakantie Iloon. Nope, ow hoezo niet. Nou ik heb geen geld. En weer huh geen geld. En als iets stuk ging, dan werd er gezegd… Dan koop je toch een nieuwe.. Ik kreeg er stress van, want ik kon niet zomaar “ff” een nieuwe laptop kopen. Dus op een gegeven moment begon ik maar smoesjes te verzinnen, excuses. Dan hoefde ik in ieder geval niet weer te praten over geld.

Ik voelde me dom, dik, lelijk, alleen, deed het nooit goed genoeg. Altijd de glimlach op mijn gezicht, van binnen huilde ik. Niet laten zien Iloon, want emoties die laat je niet zien. Dat vond ik van die vervelende dingen, want dan voelde ik mij ongemakkelijk en dat wilde ik niet. Dus hup, wegstoppen die handel!

Uiteindelijk het gevoel dat ik de controle begon te verliezen en zocht naar uitwegen. Hoe kon ik mijn hoofd boven water houden, ik moest werken want anders.. kon ik mijn kosten niet betalen. Maar ik voelde me zo moe, ik was op, maar ging door. Ik dacht.. ik kan niet anders.

De vermoeidheid die toesloeg, de middagdutjes die steeds langer werden. Het merendeel doorbrengen in mijn donkere slaapkamer. Daar was het rustig, daar was ik veilig. Ik kroop steeds verder in mijn schulp. Mijn eigen veilige wereld. Daar waar niemand zag hoe het écht met mij ging. De schijn hoefde ik daar niet meer op te houden.

Zo moe, het gevoel dat mijn keel dichtgeknepen werd en ik geen lucht meer kreeg. Het was eng en alleen. Eenzaam. Ik tegen de boze wereld. De wereld die mij niet begreep. Of begreep ik de wereld niet.

Ik vergeet nooit meer…Stond ik dan in de supermarkt, bij de kassa. Ik probeerde mijn boodschappen in de tas te doen, maar iedere keer als ik het product in de tas wilde doen..stopte ik het net naast mijn tasje. Ok, nog een poging. Shit weer mis en voelde de kassière kijken en daar kwam het besef, hmm hier gaat iets niet goed. Tig pogingen en nog steeds zit de melk niet mijn tas. Ik schaamde me, ik wist dat dit niet goed was. Maar ging natuurlijk door. Want opgeven was geen optie. En hulp vragen natuurlijk ook niet, want ik kon het nog prima zelf! Na tig pogingen zat dan eindelijk dat pak melk in het tasje en kon ik naar huis.

Ik kroop in mijn eigen veilige wereld, thuis daar was het veilig. Zonderde me af, behalve op mijn werk daar speelde ik weer toneel. Nou ja behalve bij mijn beste vriendin Inge, ik was “veilig” als zij er was. Zij wist wat er gaande was en probeerde mij zo als kon te helpen. Altijd bellen, dingen overnemend tijdens het werk. Totdat ze er een keer niet was, onverwachts. Grote paniek, hartkloppingen en direct bellend naar haar. Waar ben je>>> Ik kan dit niet, ademnood. Hallo paniekaanval!

Ik besefte me dat ik namen van mensen niet meer kon onthouden, wanneer ik een collega wilde roepen…ik kwam niet meer op de naam, dat was beangstigend. Je weet dat er dingen gebeuren die niet ok zijn, niet normaal zijn en dat vond ik scary. Alsof ik buiten mezelf was getreden. Mijn lichaam zag er nog uit als Ilona, mijn geest was…niet meer Ilona.

Opgeven, was geen optie. Toegeven dat het echt niet ging, mijn trots was groter dan dat. Later kon ik de namen van vriendinnen zelfs niet meer onthouden. Het ging nog meer bergafwaarts..

Lezen was onmogelijk, omdat ik al de letters zag dansen. Hoe meer in de controle wilde houden, hoe meer ik de grip begon te verliezen.

Op zoek naar antwoorden, waarom ik niet meer mee kon komen tijdens de sportlessen die ik gaf. De energie die voordat de les begon eigenlijk al op was. Het verlies van kracht tijdens de body pump les die ik gaf. Het niet meer goed kunnen volgen van de beat van de muziek. Waardoor ik nog gefrustreerder raakte, boos op mezelf werd. Ik maakte fouten tijdens het lesgeven, iets wat ik zag als falen. Fouten maken, dat kon niet. Later ontstonden er ontstekingen in mijn lichaam en natuurlijk ging ik langs de dokter. “Dokter, het lijkt op een ontsteking” en ik kon haarfijn vertellen wat er was maar hey opgeven was geen optie want ’s avonds stonden er weer 30 man/vrouw op mij te wachten. Dus toen de dokter zei “Iloon je moet even rust nemen, want dan wordt de ontsteking minder” was mijn antwoord “nee dokter dat gaat niet, want ik heb het geld nodig en er staan mensen op mij te wachten heeft u een ontstekingsremmer.”

Ik kon mij niet meer concentreren, waardoor werken steeds moeilijker werd. Ik liep continue achter de feiten aan, er kwam zo weinig uit mijn handen. Vaak waren mijn gedachten elders, want ik raakte de grip kwijt. En dat was voor eng, want ik wilde de controle niet verliezen.

Op bed liggend, hartkloppingen, gedachten die bleven gaan. Hoe ga ik mijn rekeningen betalen, ik moet werken want als ik niet werk dan krijg ik niet betaald. Dat waren terugkomende gedachten. Ik moet sporten, want als ik niet sport dan verlies ik mijn spieren. Mijn getoonde lichaam. Als ik dat had, dan vonden mannen mij vast wel mooi. Ik had zo’n verkeerd zelfbeeld en was obsessief bezig met trainen en met mijn voeding.

Tijdens mijn depressie, was alles somber. Ik zat dagenlang in mijn stoel, bovenop mijn eigen kamer in het huis van mijn ouders. Eigenlijk had ik geen idee van de tijd, de dagen gingen voorbij met stormen in mijn hoofd. Wel zette ik elke dag mijn wekker, kleedde mij aan en liet mijn hondjes Mr. Snickers en Diezel een paar keer per dag uit. Dat gaf structuur aan mijn dag. Verder luisterde ik muziek, kleurde ik wat en wandelde ik veel. Ik moest sporten, mijn energie kwijt. Bewegen stond en staat gelijk aan het losmaken van opgekropte emoties en energie. Mijn uitlaatklep.

Het niet voelen van mijn benen, daarvan raakte ik paniek. Tijdens een wandeling, voelde ik ze opeens niet meer en raakte in paniek. Ow nee, hoe kom ik nu thuis want mijn benen doen het niet meer. Ik dacht dat ik zou flauwvallen, totdat ik me besefte wat er gebeurde. Dit was vast weer een paniekaanval en begon te focussen op mijn ademhaling. Rustig naar mijn buik en weer uit, mezelf weer kalmeren en rustig teruglopen naar huis.

Deze paniekaanvallen zorgde ervoor dat ik liever niet meer ver weg van huis ging. Een enkele keer durfde ik het aan, maar ik vergeet niet meer dat ik met Inge had afgesproken en ze was iets later. Ik raakte compleet in paniek, want waar was ze nu. Al die mensen om me heen, op het terras. Het zweet brak me uit, mijn hart zijn weer in mijn keel.

De zee, het strand dat was een fijne plek. Door het geruis van de zee, de golven werd het rustig in mijn hoofd. Soms duurde het voor mijn gevoel een eeuwigheid en soms al snel. Zittend op het zand, voor me uitstarend, bang voor de toekomst. Op zoek naar geluk, andere waren gelukkig. Ik had voor mijn gevoel gefaald, ik voelde me een mislukkeling. Weinig zelfvertrouwen, complimenten hoorde ik niet. 1 negatief iets, tussen een hele rits complimenten…en mijn focus lag op het ene negatieve..

Ik had moeite met mezelf accepteren. Moeite met alle prikkels om me heen, moeite met het voelen van alles wat er om mij heen gebeurde. Het wegstoppen, het mocht er niet zijn. Mijn boosheid, mijn teleurstelling, mijn angst, het gevoel van alleen zijn. Het er voor mijn gevoel niet bij horen, want iedereen om mij heen leek wel getrouwd, met kinderen. Het deed pijn. En eerlijk, soms doet het nog weleens pijn. Maar wellicht daar later meer over 😉

Recent Posts